YOK OLUŞ
Hayatım gözlerinin içine bakarak, gözlerimin önünde yok oluşuna tanık ediyorum. Göz göre göre toplumun içinde yalnızlaşarak kayboluyorum hem de birçok insanın hayal edemeyeceği bir kalabalığın içinde. Maalesef hayat bir takım kurguların içinde yok olmaya mahkum benim kurgum bazı süreçler içinde anlamını yitirdi. Kendimden nefret ettikçe kendi içimde büyüdüm. Yazdığım yazılar vardı sahi şimdi onlar nerede, hangi unutulmuş dosyalar içinde veya kaybolmuş bellekte. Hep kağıda yazmak gibi bir takıntım olmuştur halbuki fakat görünüşe göre o kadar şeyi kabullenip o kadar benliğimi yitirmiş bir mahlukata dönüşüyorum ki dedim ya hayatım bir insanın gözleri içine sıkışarak yok oluyor ve ben bunu bir sigara yakıp izliyorum. Beni birileri anlasın diye değil birileri benim var olduğumu bilsin diye yazıyorum. Kimin hayatını yazsanız roman olmaz ki? Çoğunluk hayat içinde evirilip tek düze hayatlara mahkum bırakılıyor prangalar bağlanıyor her yanından aile, toplum, din hepsi biz...